Ik heb een boek van de bibliotheek geleend waar ik erg blij mee ben. Het is geschreven door Tony Reinke en de titel van het boek is: Lees! Hij vertelt kort en bondig waarom het zo belangrijk is om boeken te lezen.

Voor hij dit boek schreef zette hij een aantal algemene vragen (naar aanleiding van zijn eigen leesgedag) op een rijtje. De antwoorden op die vragen ga ik zeker ontdekken in dit boek.

Bijvoorbeeld:

  • Wat mis ik als ik geen boeken zou lezen
  • Waarom zou ik het lezen van boeken überhaupt boven aan mijn prioriteitenlijstje zetten?
  • Waar haal ik de tijd vandaan om boeken te lezen
  • Is het echt zo dat het Evangelie bepaalt hoe ik boeken lees? Waarom wel, waarom niet?
  • Hoe bepaal ik het verschil tussen goede fictie en slechte fictie
  • Hoe kan ik mijn vrienden aanmoedigen om weer boeken te gaan lezen?

VROEGER…

Vroeger las ik heel veel. De laatste tijd minder. Het lukt me niet om er helemaal in op te gaan omdat ik het moeilijker vind om mijn aandacht erbij te houden. Maar door dit boek (ik heb het nog niet eens uit) ben ik weer begonnen met lezen. Zonder telefoon. Geen afleiding. Het is heerlijk!

In het boek staat een citaat dat me wakker schudde.

Ik citeer vandaag deze:

Lezen is een bespiegelend bezigheid. Misschien is het wel de enige activiteit waarbij we onszelf toestaan om op te gaan in het bewustzijn van een andere mens. Maar dit werkt alleen als er sprake is van een bepaald soort stilte, als we in staat zijn om alle ruis wegfilteren? Dat is steeds moeilijker te realiseren in een cultuur waarin iedereen altijd online is er er over ieder gerucht en elke alledaagsheid wordt geblogd en getweet. Tegenwoordig lijken mensen niet te zoeken naar bezinning, maar naar een merkwaardige vorm van afleiding. Dit onder de norm van overal van op de hoogte willen zijn. Waarom? Vanwege de illusie dat inzicht samenhangt met snelheid, dat het belangrijker is om te reageren dan om na te denken, dat we in een cultuur leven waarin elke seconde van belang is.

David Ulin

Ik lees! Sssst.