Deze week zag ik een prachtig natuurboek in de bibliotheek staan. Het stond bij de de net ingeleverde boeken. De titel triggerde me: Opeens ganzenvader. De cover trok me ook. Ik bladerde het even door en zag dat er kleurenfoto’s in stonden. Ik nam het boek mee.

Ik vind ganzen boeiende beesten. Ik schreef er over op mijn fotoblog.  Klik op de link om er een kijkje te nemen. Ik houd van dan die mooie V-formatie waarin ze vliegen en heb daar foto’s van genomen. Die zijn niet zo denderend. Ooit hoop ik goede foto te maken.

Het boek Opeens Ganzenvader is geschreven door Michael Quetting. Hij was de aangewezen persoon om een een nieuw onderzoeksproject te starten voor het Max Planck Instituut voor Ornithologie. Daarvoor trainde hij zeven jonge ganzen zodat ze op den duur zijn ultralightvliegtuig zouden volgen. Het doel: data verzamelen over het weer en vluchtpatronen.

Michael beschrijft op een tedere manier over zijn ganzenfamilie. Het is een boeiend verhaal om te lezen, vanaf begin tot het eind.

Hieronder een citaat waarin hij schrijft over het eerste gansje dat uit het ei kwam. Hij noemde haar Gloria. Later bleek het een ganzerik te zijn en veranderde hij de naam in Glorio.

Gloria staat, opgedroogd tot een goudgeel donzig balletje rechtop in de uitkomstlade en verwelkomt me met luid gepiep, alsof ze zeggen wil: hé, zie je me niet? Ik ben de eerste, ik wil bij jou zijn… zodra ik haar met twee handen voorzichtig uit de broedmachine pak, lijkt het alsof ik een pure oxytocinestoot krijg, ook wel bekend als knuffelhormoon. Haar veertjes zijn precies zo warm en zacht l ze eruitziet, maar haar kleine lichaampje voelt kwetsbaar in mijn hand. Ze piept opgewonden en ik kan haar hartslag voelen.

Michael Quetting

Ik houd van dit soort boeken. En ik weet zeker dat als ik nù ganzen zie, ik er heel anders naar kijk.

Ik heb niet alleen genoten van het verhaal maar ook van de mooie zinnen. Om je enthousiast te maken deel ik een korte video van Michael met zijn ganzen.